پرسه

پرسه...

محسن محمدپور — Wed, 18 Apr 2012 11:20:23 GMT

به خودم قول دادم که تا سال بعد همین موقع یه فیلم بسازم که یه صحنه ای داره که دوربین یه لانگ شات از یه محله قدیمیِ تهران رو نشون میده.

هیچ حرکتی یا اتفاقی وجود نداره .انگاری سالهاست که دیگه کسی اونجا زندگی نمی کنه.

دوربین نزدیک تر میاد و می بینیم که یه پنجره بازه و هر کدوم از لنگه هاش با هر وزش باد به رقص در میان و یه ساختمون چند طبقه قدیمی رو از بقیه متمایز میکنن.

دوربین با سرعت راهش رو به سمت پنجره باز کج میکنه و وارد خونه میشه.

نور زیادی تو خونه وجود نداره و اما چشم هامون که عادت میکنه می بینیم یه مرد پشت یه میز نشسته و یه مشت کاغذ و یه خودکار خودشون رو ولو کردن رو میز.

بهتره که یه لیوان چای نیم خورده رو از قلم نندازیم.

چندتا آدم تو چندتا قاب عکس قدیمی رو دیوار نشستن و به دوربین نگاه میکنن.

دوربین زاویه اش رو تغییر میده و میبینیم که اون مرد خود منم.

مث هوا

طوری که دیده نشم

طوری که جای کسی رو تنگ نکنم

طوری که رنگی به رخ نداشته باشم

نشستم رو یه صندلی لهستانی زهوار در رفته و خودکار و بر میدارم و دوربین میاد بالای دست هام و من شروع میکنم به نوشتن:

سلام

چه خوب که من و به یاد آوردی.حقیقتش هیچکس دیگه ای رو نداشتم این نامه رو براش بفرستم.یعنی هیچوقت کسی رو غیر از تو نداشتم....

بعد دوربین میاد رو صورتم و به قطره اشکی توجه میکنه که رو صورت لاغرم سر میخوره و رها میشه بین زمین و آسمون

بعد فیلم کات میخوره به یه روز بارونی که من ایستادم تو ایستگاه قطار و بارون تمام من رو احاطه کرده.شیشه عینکم بخار کرده و با انگشتم هر از گاهی پاکش میکنم و تصویر تو رو پشت پنجره قطار از دست نمیدم

بدون پلک به من نگاه میکنی

قطار حرکت میکنه و منم باهاش حرکت میکنم

بی مهابا سرعتش رو زیاد میکنه و منم همین کارو میکنم.

لحظه ای بعد من و قطار دو رقیب جدی هستیم.

می دوم

اما به قطار نمی رسم

به دویدن ادامه می دم

اونقدر سرعتم زیاد میشه که پاهام از رو زمین بلند میشه

(موسیقی میاد روی فیلم و دوست دارم موسیقیش رو انیو موریکونه بسازه همونطور که موسیقی سینما پارادیزو رو ساخت )

پرواز می کنم

می رسم به هواپیمایی که تو کنار پنجره اش نشستی و سرت و نکیه دادی به پنجره و چشم هاتم غمگینه .

تا بخواد اتفاقی بیوفته با چیزی برخورد می کنم و وقتی تو بیمارستان به هوش میام بهم میکن که ماه بوده.

هیچ چیزی به یاد نمیارم و اما همه از داستان مردی حرف میزنن که به سمت ماه پرواز میکرده.

از بیمارستان که مرخص میشم سوار ماشینی که نمیدونم مال من هست یه نه جاده ها رو طی می کنم.

هر قدر سرعت ماشین بیشتر میشه من بیشتر میترسم اما پام رو روی پدال گاز بیشتر فشار میدم

با نرده های کنار جاده برخورد می کنم و با ماشین سقوط میکنیم ته یه دریاچه یا دریا یا یه چیزی شبیه این.

پنجره های ماشین رو زودی میدم بالا.

از تو جیبم یه کاغد که چهارتا شده رو در میارم و میذارم تو یه جعبه کوچیک چوبی که از تو داشپورت آوردمش بیرون و جعبه رو تو دستهام نگه میدارم و زانوها و تو بغل ام میگیرم و سرم و میدارم رو زانوهام.

آب از حفره های کوچکی که همیشه وجود دارن خودش رو به داخل میرسونه.

چند روز بعد که جسدم پیدا میشه قابل شناسایی نیست.

البته درد بزرگ تر اینه که کسی نیست شناساییش کنه.

جسدی که شناسایی نشه که به درد مردن و عزاداری نمیخوره

به همین خاطر بادم و خالی کردن و برم گردوندن که دوباره زندگی کنم.

به روزی که پرسه میزدم تو خیابونا واسه خودم و اتفاق از جلوی خونت رد میشدم دیدم در رو باز کردی و با یه مرد غریبه شروع کردی به حرف زدن و یه جعبه از دستش گرفتی و رفتی تو خونه.

اما یادت نرفته که من دوربین فیلم ام رو هرجا دلم بخواد میفرستم.

دوربین از پنجره باز یه خونه وارد می شود.

یه نفر رو تخت نشسته و انگار نامه ای را می خواند.

دوربین به سراغ خط خطی های روی نامه می رود:

سلام

چه خوب که من و به یاد آوردی.حقیقتش هیچکس دیگه ای رو نداشتم این نامه رو براش بفرستم.یعنی هیچوقت کسی رو غیر از تو نداشتم.

البته من خودم نمی دونم کی هستم؟ کجا هستم؟ کی و چطوری زاده شدم.

من به خودم مشکوکم.انگاری وجود ندارم.انگاری وجود نداشتم.

خیلی چیزها هست که نمیدونی .خیلی چیزها هست که خودم هم نمیدونم.

انگاری لحظه به لحظه به خواب میرم و بیدار میشم.

و هرباز که بیدار میشم انگاری از نو زاده شدم و هیچ اثری از ادم قبلی در من نیست.

بین خودمون بمونه بعضی وقتا اسمم رو هم یادم نمیاد.

میدونی درسته که وقنی یه نفر سی سالگی رو رد میکنه از منحنی مرگ عبور میکنه اما ممکنه گم بشه..

من گم شدم..خیلی وقته که گم شدم.

بیا و پیدام کن ...

حتی از زیر سنگ

حتی از زیر سنگ....

محسن محمدپور — Tue, 20 Mar 2012 19:00:38 GMT

روز اول فروردین

هیچ تفاوتی با نخستین روزهای هیچ ماهی ندارد.

هیچ حادثه ای رخ نمی دهد.

مثلا اینکه تو بازگردی ودرب این اتاق را بازکنی و روبرویم بنشینی!

گاه گاهی فقط

هواپیمایی از آسمان خانه پدری عبور می کند

و سکوت راهش را دوباره ادامه می دهد !

محسن محمدپور — Mon, 5 Mar 2012 21:47:46 GMT

مث یه ماهی قرمز

که غمگین

که غرق شده در آبی بیکران

هیچ انتظاری هم،جنازه اش رو نمیاره روی آب !

بعد گم میشه در زمان

بختِ بد همیشه آدم بدبخت رو دنبال میکنه!

بعد یه روز گیر میکنه به قلاب یه پسر بچه

که با پدرش اومده ماهیگیری

که یادشون بره که مادری،که زنی

دیگه در کار نیست!

بختِ بد همیشه آدم بدبخت رو دنبال میکنه!

بعد میبردت خونه

میذاردت کنار قاب عکس مادرش

تو یه تنگ آب

بعد بابای پسره از خاطراتش فرار میکنه

با اولین هواپیما پرواز میکنه و سقوط میکنه

بختِ بد همیشه آدم بدبخت رو دنبال میکنه!

بعد پسره هی تو خونه راه میره و میپرسه

چرا منو نبرد؟

بعد میان میبرنش قاطی یه مشت بچه دیگه

بعد تو میمونی و یه خونه

کنار یه قاب عکس

که یه زن درونش لبخند میزنه...

محسن محمدپور — Thu, 15 Dec 2011 15:34:29 GMT

یه روز که از خواب بیدار شدم دیدم شدم یه گوریل. از اینایی که یه دنیا غم تو چشماشون نشسته.

چشم هام و مالیدم ، دنیا تغییری نکرد. رفتم جلو آینه خودم و برانداز کردم. زیاد تعجب نکردم.

یه دستی به موهام کشیدم و شال گردنم و انداختم دور گردنم از خونه زدم بیرون.

تو راه یه روزنامه خریدم.

یه جایی تو صفحه نیازمندی هاش نوشته بود اعزام گوریل به سومالی ، با مزایای عالی.

یه سکه از یه دکه روزنامه فروشی گرفتم و زنگ زدم.

گفت چند سالته گفتم بیست و نه سال

گفت شانس آوردی

گفتم چطور

گفت سی سال به بالا استخدام نمی کنیم.

آدرس و داد.زود خودم و رسوندم.یه کمی منتظر نشستم . یه روزنامه برداشتم از رو میز و ورق زدم.

هیچ خبری از سومالی نبود. اما انگار تولد ناصر حجازی بود. بستمش و گذاشتمش سر جاش.

نوبتم که شد در زدم رفتم تو.

یارو که اونور میز بود گفت تو با این سر و وضع تو سومالی به کار نمیای.

همون اول کاری زد تو ذوقم.

گفتم چرا

گفت اونجا خودشون هزارجور غم و غصه دارن.کسی حال نداره این چشمای غمگین تورو نگاه کنه.

خودم و جمع و جور کردم و واسش حرف زدم.

خنده اش گرفت از حرفام

ادامه دادم.

دستش رو گذاشته بود رو شکمش و میخندید

گفت باشه باشه قبول..قبول.. پاشو برو اون اتاق فرم ها رو پر کن.

تا خود سومالی خواب بودم.

زود رسیدیم.

لباس کارم یه دو بنده آبی بود.

شدم پرستار کودک.

اونم بچه هایی که پدر مادرشون رو آب برده و موهاشون فرفری بود.

هفت تاشون به من رسید.

صبح تا شب با هم بودیم.

کاردستی می ساختیم. نقاشی می کشیدیم. ساز دهنی میزدیم.

با دشمنی که نبود میجنگیدیم.

تئاتر بازی میکردیم.

حتی شعر میگفتیم.

این یکی واسه آخرای پاییزه..

پدرم ماهی شد

مادرم ماهی شد

غرقه در آبی بیکران

من، در ساحل به انتظار

پاییز،زمستان ، بهار، تابستان

و دوباره پاییز

پاییز تمام شد و تو نیامدی ..

شاید در هرات

شاید در طرابلس

شاید در کرکوک

شاید در جزیره مجنون

شاید پاهایت را جا گذاشته بودی...

این شعر تقدیرشد اما من به خاطرش از کار اخراج شدم.

چون تو سالن وقتی یکی از بچه های گروه هشت - اسم گروه مون بود - این رو میخون همه سالن گریه میکردن و این با تعهد کاری من منافات داشت که باید همه رو میخندوندم.

سخت بود جدایی از اون بچه ها. اما چاره ای نبود.

همون سومالی موندم.

با بدبختی کار پیدا کردم.

یه سازمان انسان دوستانه یه پارک بازی برای بچه ها ساخته بود.

شدم مسئول فروش بلیت.

باجه بلیت فروشی طوری بود که کسی چشمهای غمگینم رو نمی دید.

دست هام پول رو میگرفت و بلیت رو میداد.

اولش شبا همون جا میموندم.

بعدش یه خونه اجاره کردم.

زنگ زدم به مادر بزرگم که پاشو بیا پیش من که تنها نمونم.

اومد...

شبا که میشینم پشت میز دست دومی که تازه خریدمش و بخوام چند خطی بنویسم یه چایی برام میاره میذاره رو میز و میر سر جاش میخوابه .

پتو رو تا زیر چونه اش میکشه رو سرش و میگه محسن زود تر چراغا رو خاموش کن بیا بخواب.

خوابش نمیبره تا نرم.

منم زودتر چراغا رو خاموش میکنم و میرم.

محسن محمدپور — Fri, 9 Dec 2011 00:00:38 GMT

...